Artikelomschrijving

In maart 2018 heeft de Nederlandse Dalton Vereniging het boekje DaltoniDee uitgebracht. Daarin geeft de vereniging kort en krachtig de essentie weer van modern daltononderwijs. De beschrijving van de essentie van de daltonidentiteit is sinds de introductie van het Dalton Plan van Helen Parkhurst in Nederland periodiek uitgevoerd. Telkens hebben daarbij de vragen centraal gestaan wat kenmerkend is voor daltononderwijs en wat onderscheidend is. Bij een beschrijving van een daltonidentiteit kom je veelal uit op het formuleren van een soort ‘grootste gemene deler’ en dat is bij DaltoniDee ook gebeurd. De auteurs hebben gezocht naar wat zij gemeenschappelijk vinden dat er (minimaal) op een daltonschool te zien moet zijn. Gelijktijdig roept het daltongedachtegoed ook om als leraar, directeur, opleider en bestuurder op zoek te gaan naar je eigen visie. De vraag is essentieel hoe jij zelf daltonkwaliteit definieert en hoe die kwaliteit zichtbaar gemaakt kan worden in de praktijk. Perspectief nemen, ook ten aanzien van wat je als de essentie van het daltongedachtegoed ziet, hoort bij dalton. Een ‘grootste gemene deler’ mag ons dan als daltonianen binden, je eigen perspectief innemen laat daltonianen juist van elkaar verschillen. In Perspectieven op Dalton laten acht daltonopleiders de lezer kennismaken met hun persoonlijke visie op daltononderwijs. Het doel ervan is om met deze acht uitgewerkte voorbeelden leraren(teams) te helpen bij het formuleren van eigen perspectieven. Daltononderwijs vraagt immers van leraren om antwoorden te kunnen geven op de vraag waartoe je kinderen op een daltonschool opvoedt en onderwijst en waarom je de dingen in je daltonschool doet, zoals je ze doet. Het boek wordt afgesloten met een hoofdstuk waarin Patrick Sins de acht bijdragen samenbrengt en op basis daarvan een eigen visie inbrengt. Patrick Sins is als lector verbonden aan het lectoraat Vernieuwingsonderwijs bij Saxion in Deventer en Thomas More Hogeschool in Rotterdam. René Bere